Spaanse aardewerk pannen, zoals de bekende diepbruine cazuelas, hebben een eigen karakter. Ze worden al eeuwenlang op vrijwel dezelfde manier gemaakt in regio's zoals Breda in Catalonie of Pereruela.
De samenstelling is specifiek gericht op het weerstaan van directe hitte (vuur), wat ze anders maakt dan een standaard bloempot of decoratieve schaal.

De ingredienten van een Cazuela
1. Vuurbestendige klei (Barro Refractario)
Het geheim zit in de specifieke kleisoort. Spaanse pottenbakkers gebruiken refractaire klei. Deze klei bevat van nature een hoog gehalte aan silica (kwarts) en vaak kleine deeltjes vuursteen. Dit zorgt ervoor dat de pan kan uitzetten en krimpen wanneer hij op een gasvlam of in de oven wordt gezet, zonder direct te barsten.
2. Water
Net als bij traditioneel aardewerk wordt de klei gemengd met water om het kneedbaar te maken. In veel Spaanse dorpen gebeurt dit nog steeds met lokale bronnen die de minerale samenstelling van de klei beïnvloeden.
3. Het glazuur
De binnenkant en de rand van een Spaanse pan zijn bijna altijd voorzien van een dikke glazuurlaag.
Vroeger werd hiervoor vaak loodglazuur gebruikt (wat die typische diepbruine glans geeft). Maar moderne Spaanse pannen voor de export gebruiken loodvrij glazuur (meestal op basis van glasfritte), herkenbaar aan labels zoals "Sin Plomo".

Waarom ze zo herkenbaar zijn
Spaanse pannen zijn vaak zwaarder en grover dan Frans aardewerk. Dit komt door de poreusheid van de klei aan de ongeglazuurde onderkant.

Een belangrijke tip voor Spaans aardewerk
Omdat deze pannen van natuurlijke, relatief "zachte" klei zijn gemaakt, moeten ze voor het eerste gebruik bijna altijd "gehard" worden. De meest gebruikte methode is om de pan een nacht (12-24 uur) volledig onder te dompelen in koud water. Dit vult de porien en voorkomt dat de pan knapt bij
de eerste verhitting.

(info Gemini, bewerkt door Top Cuisine)